ilaç kullanımının riskleri;

Kas geliştiriciler, türlü vitaminlerin olduğu katkılı besleyici olabilir. Bunlar yoğun antrenmanlar amacıyla kullanılmaktadır ve de zararı bulunmaz. Fakat bünyesi zayıf olanlara ve de yoğun antrenman yapanlara tavsiye edilmektedir, aksi takdirde şişmanlatıp, yağlanma yapabilir. Fakat gerçek tehlike iğne ve ya ilaç olarak alınan kas hacmi arttırıcılardır, bunlar arasında ölümcül olanı seratonin maddesinin bulunduranlardır.

Çok aşırı doz alımında vücuttaki bütün hormon dengesini yok ediyor. Dıştan alınmakta olan hormon sebebiyle vücut hormon üretimini yapmıyor. Sonunda da erkeklik hormonu olan testosteron salgılamayı kesmesi sebebiyle iktidarsızlığa yol açmaktadır. Önemli salgıları üretmekte olan Pankreas felç olur. İlerleyen yaşlarda Böbrek problemi yaşanmasına sebep olabilir.  Bu ilacı kullanmaya devam edilirse vücut sisteminiz tamamen çöker. İlacın bırakılmasında sonra bile günlerce kalıntıların vücudu terk etmesi süresinde mavi renkli terlemenin olduğu görülmüştür.  Fakat ilaç kesilmez ise sonuç kesinlikle ölüm olmaktadır.

Şimdi diyebilirsiniz ki “Madem yumurta bir bütün, o halde yumurtanın kabuğunu da yiyelim bari!” Bizce bir sakıncası yok. Yumurtanın kabuğunu da yiyebilirsiniz. Bize sorarsanız, yumurtanın kabuğunu yemek insan sağlığı açısından oldukça faydalıdır. Çünkü, yumurtanın kabuğunda yoğun miktarda kalsiyum vardır. Bilindiği gibi kalsiyum kemik yapımızın mimarıdır, “iyi güzel de, yumurtanın kabuğu nasıl yenir?” diye sorarsanız haklısınız. Gayet tabii ki yumurtanın kabuğunu elma gibi yiyemezsiniz. Aksi takdirde ağız mukozanızı ve dilinizi yaralayabilirsiniz. O halde yumurtanın kabuğu nasıl yenebilir? Yumurtanın kabuğu, havanda dövülerek toz haline getirilir. Bu tozlar da çorbaların, kek, pasta gibi yiyeceklerin, hatta yemeklerin içine, katılarak tüketilebilir. Dolayısıyla da farkında olmadan bolca kalsiyum almış olursunuz. Özellikle bu yöntemin büyüyüp, gelişmekte olan çocuklar ve menopoza girmiş kadınlar için fevkalade yararlı olacağı kesindir.

Şimdi, gelelim yumurtanın beyazına. Yumurtanın beyazı, sarısı kadar kaliteli olmasa bile, pek de boş bir besin değildir. Kalori açısından değerlendirecek olursak, yumurtanın beyazı, sarısının altıda biri kadar enerji değerine sahiptir. Yani, yumurtanın beyazı, sarısına oranla çok daha düşük kaloriye sahiptir. Bu durumu bir de protein açısından değerlendirecek olursak, aradaki farkın aşırı olmadığını görürüz. Bu fark tam olarak yarı yarıya bile değildir. Yani, yüz gram yumurta sarısı on altı gram protein içeriyorsa, aynı miktardaki yumurta beyazı da on gram protein içermektedir. Ancak yumurtanın sarısı ile beyazı arasındaki çekişme, kolesterol açısından böyle değildir. Yumurtanın sarısında kolesterol yoğun bir şekilde bulunurken, beyazında hiç kolesterol yoktur. Görüldüğü gibi kolesterol bakımından gerçek suçlu yumurtanın sarışıdır. Yumurtanın beyazı, bir tek potasyum açısından yumurtanın sarısına fark atmaktadır. Yani, yumurtanın beyazı, sarısına oranla daha fazla potasyum içermektedir. Yumurtanın sarısı ile beyazının, içerik açısından eşit oldukları tek birim, B vitamini komplekslerinden biri olan Niasin vitaminidir.

En zengin kolesterol kaynaklarından biri olan yumurtanın yenmesi; kan kolesterol değerleri üzerinde, doymuş yağların (etin içindeki görünmeyen yağlar, etin civarındaki yağlar, et suları, tereyağı, vb.) yenmesine oranla çok daha hafif bir etkiye sahiptir. Ancak, burada bireylerin duyarlılıkları da rol oynamaktadır. Günde bir tek yumurta (iki yüz elli miligram kolesterol) yenmesi, insanların yüzde sekseninde kan kolesterol düzeyini pek etkilemezken, geriye kalan yüzde yirmisinde önemli bir etki ortaya çıkabilmektedir. Bu etkinin kimlerde ortaya çıkıp, kimlerde çıkmayacağının önceden bilinmesini sağlayacak kolay bir yöntem yoktur. Ancak, satın alınacak yumurtanın taze olmasına dikkat edilmesi, bunun için de yumurta satışı fazla olan yerlerden alış veriş yapılması gereklidir.

Evlerde de uzun süre saklamayıp, hemen tüketme yoluna gidilmelidir. Önemli bir bilgi olarak burada şunu da belirtmek gerekir: yumurtanın beyazı asla çiğ olarak tüketilmemelidir. Çünkü, çiğ yumurta, B vitaminlerinden Biotin’in vücut tarafından kullanılmasına engel olduğundan metabolizmanın yararına değildir. Bu nedenle yumurtanın akı kesinlikle pişirilmelidir. Gene de bu söylediklerimiz yumurtayı rafadan sevenleri korkutmasın. Çünkü, anlattıklarımız yalnızca yumurtanın beyazı için geçerlidir. Sanırız burada şunu da ifade etmek gerekiyor: çocuklarınıza yumurtayı asla çiğ olarak içirmeyin. Bunun çocuk üzerinde çok kötü etkileri olabilir. Yalnızca yukarda söylediğimiz nedenden değil, aynı zamanda çocuğun çok kaliteli bir besin olan yumurtadan nefret etmesine de sebep olabileceğinden. Bir de çiğ içilen yumurta, barsaklarda bakteri ve parazit enfeksiyonları yapabilmektedir. Aynı zamanda, pişmiş yumurtanın sindirimi, çiğ yumurtanın sindiriminden çok daha kolay ve metabolizma için çok daha uygundur.

Sağlıklı protein nedir?
Eskiden sadece et ve hayvani ürünlerde protein olduğunu düşünürdük. Ancak bir çok uzmana göre, en sağlıklı proteinler (yağ oranları az olduğu ve birçok vitamin ve mineral içerdiği için) bitkisel ürünlerde bulunur.
■ Hayvansal proteinler biftek, kuzu eti, sosis, tavuk, hindi, balık ve diğer deniz ürünleri, süt, yağ, yumurta ve peynir gibi gıda maddelerinde bulunur.
■ Bitkisel proteinler soya fasulyesi, makarna, bezelye, brokoli, çekirdeksiz üzüm, patates, böğrülce, esmer pirinç, tatlı vişne, portakal ve muzda mevcuttur.

SONUÇ OLARAK
■ Yağlı ve damarlı etler tüketmek yerine yağı alınmış et çeşitlerini tercih edin.
■ En iyi proteinler sebzelerde bulunan proteinlerdir.

■ Çocuklarınıza günde üç ya da beş porsiyon protein kaynaklı besin ikram edin.
■ Protein hepimiz için önemlidir. Gereğinden fazla protein tüketimi^ararlıdır. An­ne sütü %2′den daha az oranda protein içermektedir, ancak yine de doğumdan sonraki altı ay içinde anne sütü ile beslenen bebeklerin kiloları iki katma ulaşır. Bu da gösteriyor ki, yalnızca gereken protein ile beslenmek ve gereğinden fazla protein tüketimini engellemek gelişimi olumlu yönde etkilemektedir.
■ Et yerine sebzeyi tercih edin. Hayvani proteinler konusunda ise, doymuş yağ oranı az olan gıdaları tercih edin.

Proteinler et, tavuk, balık, sakatat, süt, peynir, yer fistığı, yoğurt, yumurta, soya fasulyesi, ku­ru fasulye, findik, fıstık, badem, buğday unu, ceviz, tahıl, lahana ve patateste bulunur. Yu­murta ve süt en iyi protein kaynaklandır. Tahıl­larda da buğday özünde protein fazladır.

Vücudun her gün belirli ve sınırlı miktarda proteine gereksinimi vardır. Bu miktarı aşmak yararsız, bazen de zararlıdır. İnsanın yaşı, vücut gereksi­nimleri ve aldığı bitkisel protein mikta­rı göz önünde tutularak önerilebilecek günlük et tüketimi salam ve jambon gi­bi bütün çeşitler içinde olmak üzere, Ör­neğin bir yaşında günde 25 gr (net), er­genlikten erişkinliğe değin günde 100 gr ve emziren anneler için günde 120-150 gr’dir.

Ette proteinlerin yanı sıra yağ, mi­neral ve vitaminler de bulunur. Yağla­rın çoğu doymuş yağlardır (tavuk ve yağsız domuz eti dışında) ve içerdikleri kolesterol miktarı yaklaşık aynıdır.

Bazı durumlarda beyaz etin, özellik­le tavuk ve tavşan etinin önerilmesinin nedenlerinden biri de budur.
Ette en çok bulunan mineral demir­dir. Öbür minerallerden daha kolay özümsenir durumdaki demirden başka fosfor, potasyum, çinko ve selenyum da vardır.

Etteki vitaminler çoğunlukla B grubundandır, ama et bu açıdan çok zen­gin bir kaynak sayılmaz. B grubu vita­minleri öncelikle tahıllardan ve bazı sebzelerden sağlanır.

Bütün bunların gösterdiği gibi et, beslenmede tek başına yeterli değildir. Karbonhidrat ve glukozit grupları (glüsit), çeşitli vitaminler ve kalsiyum açısmdan yetersiz kalır; lifli maddeler­den ise bütünüyle yoksundur. Bu özel­likleri dolayısıyla bazı sindirim sistemi hastalıklarının önlenmesinde önemli bir etkendir ve her gün yenmesi uygun görülür.

Günlük demir kaybı 1 mg. kadardır. Kadınların aybaşı kanamalarında ise toplam demir kaybı 20-330 mg’a ulaşır. Özellikle gebelikte annelerin demir ihtiyacı çok artar. Demir eksikliği, kanamalarda, gebelikte, bazı mide ameliyatlarından sonra ve besenme bozukluklarında görülür ve sonuç olarak anemi dediğimiz bir çeşit kansızlık meydana gelir. Gıdalarda demir bulunduğu halde emilme bozukluğu ve mide asidinin eksikliği v.b. nedenlerle de kansızlık oluşabilir.

İki değerli demir yani ferro bileşikleri, üç değerli yani ferri bileşiklerine oranla daha kolay emildiğinden demir tedavisinde ferro sülfat (ferro gradumet), ferro fumcrat (fermasol), ferro tcrtrat (ferro bifacton) v.b. şeklinde ve ağızdan verilmektedir.
Demirli şuruplar veya tabletleri alan kimselerin dışkılarının siyaha boyanacağını bilmeleri faydalıdır.

Emilme bozukluğu bulunan ve ağızdan demir alamayanlar için parenteral yani iğne şeklinde verilmek üzere hazırlanmış preparatlar (İron-Dextan, İron-Sorbitex) da vardır. Fazla miktarda demir alınırsa mide krampı, ishal gibi yan tesirleri görülebilir. Demir zehirlenmesinde ise şeleyting ajanlar (Desferal) kullanılır.

Doğada fazla olmasına rağmen, doğal sular kapsamında az bulunur. Fazla miktarda demirli sular havayla temas edince suyun görünüş ve tadı bozulur. Demir vücuttaki çoğu organ için zararlı olsa da özellikle beyin ve yüzeydeki sinirlerde önemli hasarlar bırakır. Çocuklarda demir yüklemesi, etkisini zekada genlik, öğrenme sorunları, büyümede yavaşlama, hiperaktiftik, antisosyallik ve duyma bozuklukları sekimde gösterir. Yetişkinlerde ise kas ve eklem ağrıları, sindirim bozuklukları hafıza ve konsantrasyon sorunları, yüksek tansiyon ve baş ağrısı gibi etkiler gözlenir. TSE, Sağlık Bakanlığı ve Avrupa Birliği demir için maksimum değeri 0 2 mg /İt olarak belirlemişlerdir. EPA bu değeri 0 3 mg /İt olarak kabul etmiştir. Sularda demir miktarının fazla olması açık sarıdan kırmızıya varıncaya kadar suda istenmeyen renklere sebep olabilir.