Bazı kişilerde niçin aseptik nekroz geliştiği bilinmemektedir fakat aşın alkol tüketen, uzun süre kortikosteroid ilaçlar kullanan kişilerde ve bir yaralan¬madan sonra daha sıklıkla oluşur. Hasar gören kalçayı onarmak ya da yenilemek için ameliyata gerek duyulabilir.

Antisosyal kişilik bozukluğu, 18 yaş üzerindeki kişileri tanım­lamak üzere kullanılır. Mamafih, antisosyal davranış genellikle çocukluk çağında başlar, ve okulu asma, kurallara karşı gelme, hırsızlık, madde kullanımı ve vandalizm şeklinde tezahür eder.

Antisosyal kişilik bozukluğu olan yetişkinler, kanunları çiğneyebilir, fiziksel olarak tecavüzkar olabilir, kişisel sorumluluklarını yerine getir­meyebilir, empati yoksunu olabilir ve hatalı eylemlerine dair çok az pişmanlık duyabilirler.

Genellikle yakın ilişkileri fazla uzun sürdüremezler. Bu antisosyal davranışlara rağmen, söz konusu kişiler, başkalarını kendi çıkar­ları doğrultusunda kullanmak için geçici olarak çekici, cana yakın ve baştan çıkarıcı olabilirler. İstedikle­rini elde ettikten sonra çekicilik ve cana yakınlık kaybolur.

Tedavinin amacı, ya davranış terapisi ya da psikoterapi yoluyla bireyi ıslah etmek, iyileştirmektir. İlaçlar etkili değildir.

Nabız artışı, aşırı terleme, eller ve seste titreme, nefessiz kalma, ve hatta konsantre olamama gibi semptomlar, iyi performans ortaya koymayı zorlaştırabilir.

İdraki davranış terapisi, gevşeme ve başa çıkma becerilerinin öğrenilmesi açısından faydalı olabilir. Buna ilave olarak, beta bloker ilaçlar, fiziksel semptomların kontrol edilebilmesi için etkili olabilir.

Bazen doktorlar bir anksiyete bozukluğunun semptomlarını tanımada başarısız olur ve bazen bozukluktan muzdarip kişiler, duygusal bir bozukluğu olmaktan utandığı için, tedavi görmeyi reddeder. Bunlar, tedavinin önündeki en önemli engellerdir. Bir anksiyete bozukluğu­nuzun olduğunu düşünüyorsanız, doktorunuzla konuşunuz. Başarılı tedavi, yaşamınızı değiştirebilir.

Kemiğin kemiğe sürtünmesi, ağrı liflerini uyarır. Bu durum omuriliğe sinyaller gönderir, sinyaller omurilikten beyindeki talamus’e ve daha sonra cerebral kortekse ulaşır.

Bu yol boyunca tüm nokta­larda, ağrı sinyali bazı doğal maddeler vasıtasıyla artar. Acıya tepki gösteren, beynin korteks ve limbik sistemidir. Ağrı hissi, endişeye yol açtığı zaman, endişe ağrıyı kuvvetlendirir.

Omurilik içindeki sinirlerde ve talamus ve korteks’teki sinir­lerde ağrıyı bloke etmek üzere tasarlanmış tedaviler, ağrıyı kontrol için yapılan tedavilerdir. Ferahlığa kavuşturulmamış ağrı, endişe ve uyku bozukluğu gibi, sizi demoralize eden ve depresif hissettiren bir döngü yaratabilir.

Aşağıda, ağrı ferahlaması için bazı geleneksel ve deneysel seçenekler bulacaksınız:

Akupunktur: Bu, eski bir Çin tekniği olup, ince iğnelerin cildin özel yerlerine batırıldığı bir uygula­madır. Akupunktur, migren  ve sırt ağrısı dahil olmak üzere, çok çeşitli ağrı durumlarını tedavi için kullanılagelmektedir. Omurilikteki doğal maddeleri uyarmak suretiyle işlev gördüğü ve ağrının şiddetini azalttığı düşünül­mektedir. Konusunda uzman olan ve steril iğneler kullanan bir uygula­yıcı bulmanız önemlidir.

Anestezik (uyuşturucu) ilaçlar: Çok küçük miktarlarda ve yavaş bir şekilde verilen bu tür ilaçlar, ciddi kronik ağrıdan muzdarip kişilere yardımcı olabilir. Bu ilaçlar, merhem şeklinde uygulanabilen lidocaine ve mexiletine’yi içerir.

Analjezik ilaçlar: Ağrı kesiciler olarak da bilinir ve kronik ağrının rahatlatılmasında önemli bir rol oynarlar. Aspirin ve diğer nonsteroidal antienflamatuar ilaçlar yüksek derecede etkilidir. Codeine ve morfin gibi afyonlu bileşikler de ağrı ferahlatıcıdır. Ama bağımlılığa sebep olabilir. Bu ilaçlar, hem omurilik hem de beyinde, ağrı sinyallerini azaltmak suretiyle işlev görür.

Afyonlu ağrı ilaçlarının düzenli bir şekilde alınmak yerine, gerek­tikleri zamanlarda küçük miktar­larda damardan alınması daha etkilidir. Bu suretle kişi ayrıca daha az ilaç kullanmış olur.

Antidepresan ilaçlar: Bu ilaçlar da zaman zaman ağrı rahatla­tıcı olarak verilir. Etkili olabilirler çünkü nörotransmiter serotonin’in tedarikini arttırırlar; bu, vücudun doğal ağrı ferahlatma sisteminin harekete geçmesine yardımcı olur.
Antikonvülsan ilaçlar: Carbamazepine gibi ilaçlar, hasar görmüş sinirlerin sebep olduğu ağrıyı ferahlatmak üzere verilir.

Davranış değiştirme: Kronik ağrıdan muzdarip kişilerde oluşa­bilen alışkanlıklar, davranışlar ve tutumları değiştirmeyi hedefler.

Biyolojik geri besleme: Pek çok ağrı türünün başarıyla tedavisinde kullanılmaktadır.

Corticosteroid ilaçlar: Kemik kanserinden muzdarip kişilerde ağrının azaltılmasına yardımcı olur.

Sinir bloke ediciler: Bir sinirin omuriliğe girerken geçici ya da kalıcı olarak bloke edilmesi için bir maddenin enjekte edilmesidir.
Ağrı, vücuttaki belli bir bölgeden geliyor ve bir ya da az sayıda özel sinir tarafından taşınıyor ise, bu az sayıda siniri bloke etmek, ağrıyı bir süre için yok edebilir. Mamafih, bu tedaviyi alan kişilerin takriben yarısında, bir sene içinde, ağrı geri döner.

Plasebo etkisi: Bu etki, ağrı ferahlamasının oluştuğuna dair inançtan kaynaklanır ve bir nörosubstans (beyin maddesi) tepkisi olduğu düşünülmektedir. Plasebo alan kişilerin takriben yüzde 35′inin olumlu etkilendik­leri düşünülmektedir.

Psikoterapi:  Özellikle idraki davranış terapisi,  kişinin, ağrının sembolik anlamını anlaması ve ağrı ile başa çıkma hususunda, yeni anlayışları başarmasına yardımcı olur.

Relaks olma ve meditasyon terapileri: Bireylere kasların nasıl gevşetileceğini, endişe halinin nasıl ferahlatılacağını, ağrı, endişe ve gerilim dönemlerinin nasıl bertaraf edileceğini öğretir.

Ameliyat: Ameliyat, beyne giden ağrı sinyallerini taşıyan sinirlerin kesilmesi suretiyle ağrıyı ferahlatır. Ayrıca, duyu ve hareket kaybı ile de sonuçlanabilir. Bazı durumlarda, ağrı geri döner. Bazı yöntemlerde, dokuyu tahrip etmek için ısı veya soğuk tedavisi kullanılır.

Cerrahi yolla implante edilen elektrotlar Bu elektrotlar, doğal ağrı kesicilerin salıverilmesi için beyine yerleştirilirler. Bu deneysel metot ile iyi neticeler alındığı rapor edilmektedir.

Deri içinden elektriksel sinir uyarımı: Bu metot, ağrı bölgesi civarındaki deriye elektriksel titreşimler uygulanmasıdır. Elekt­riksel titreşim, omurilikte, ağrıyı azaltan doğal bir reaksiyonu tetikler. (Vücudunuzun herhangi bir yerindeki yaralanmış bir bölgeyi, ağrıyı ferahlatmak için ovuşturmuşsanız, omurilikteki aynı doğal ağrı ferahlatıcı reaksi­yonu uyarmışsınız demektir.)

Cevap, şartlara bağlı olarak değişiklik arz eder. Ama bazı kişiler tam ağrı ferahlaması elde ederler. Sırt kolonu uyarımı adı verilen benzer bir teknikte, deri altına, omuriliğe giden bir kablo ile, küçük bir elektriksel iletken yerleştirilir.

Erkekler kadınlara oranla bu hastalığa daha çok yakalanır. ABD’de her sene 5000 civarında insan bu hastalığa yakalanmak­tadır. Bu hastalık genellikle 40 yaş sonrasında başlar. Bu hasta­lığa yakalanmış kişilerin küçük bir bölümü, kalıtsal yolla kusurlu bir gen devralmıştır. Diğerlerindeki sebep bilinmemektedir.

Semptomlar

ALS, bacak, kol, yüz ve dil (ki konuşmayı etkiler) kasla­rını; yutkunma mekanizması ve nihayette kişinin solunum yeter­liliğini etkiler. Mantıklı düşünme; zeka ve akıl; dokunma, tatma, koklama, duyma veya görme; göz hareketleri; kalp, bağırsaklar veya mesanenin istemsiz (irade dışı) kasları; ya da cinsel işlev; hususlarını etkilemez.

Tedavi Seçenekleri

Doktorlar, ALS hastalığını, belirtilere (semptomlara), fiziksel muayeneye ve laboratuar testlerine göre teşhis ederler. Genellikle, bir sinir iletim incelemesi ve uzuvların sinirlerini ve kaslarını test eden electromyography uygulanır.

ALS’nin iyi bir tedavisi yoktur. Kişinin solunum yapmasına yardımcı olan bir cihaza bağlan­masını ve ölümünü geciktiren riluzole adlı bir ilaç vardır. Diğer tedaviler test edilmektedir.

Bazı ilimsel çalışmalar, bitkisel terapi, gingko kullanımının Alzheimer hastalığına yakalanma şansını azaltabileceğini öngörmek­tedir. Ama bunun kanıtları kuvvetli değildir. Alzheimer benzeri bir beyin hastalığı olan hayvanlarda, beta-amyloid proteinine karşı aşılama ve bağışıklık kazandırma işleminin, nevrit plaklarında büyük çapta azalmaya sebep olduğu görülmüştür.

İnsanlarda yapılan benzeri bir çalışma da plak sayısını azaltmıştır ve mental işlevi düzeltmiş olabilir. Ama görülen yan tesirler çalışmanın durdurulmasına sebep olmuştur. Aynı olumlu fayda­ları yan tesir oluşmaksızın elde etmek ümidiyle, bu tekniğin şekle sokulma­sına dair gayret gösterilmektedir.

Her ne kadar bu tıbbi geliş­meler bitirici bir tedaviye ulaşılmasını henüz sağlayamamış olsa da, Alzheimer hastalığının sebeple­rinin anlaşılmasında büyük ilerle­meler kaydedilmiştir. Beyin hücre­lerinin ölümü ve nörotransmiter acetycholine’nin azalması ya da tükenmesi, bu hastalığın semptomlarından sorumludur.

Hücre ölümlerinin önemli sebeplerinden biri, beta-amyloid adlı protein‘dir. Bu protein, beyin hücreleri tarafından doğru bir şekilde üretilmeyince, özellikle beynin hafıza ve düşünme fonksi­yonları için önemli bölgele­rinde, hücreler hasar görmektedir. Beyin hücrelerinde üretilen ya da vücudun başka yerlerinden beyne giden birkaç protein (apolipoprotein E4 adı verilen bir protein de dahil olmak üzere), muhtemelen beta amyloid üstündeki etkilerine bağlı olarak, Alzheimer hastalı­ğının riskini arttırabilir.

Semptomlar

Tedrici hafıza kaybı, Alzheimer hastalığının en bariz ayırıcı niteliğidir. Başlangıçta sadece kısa  vadeli hafıza zayıflar ve kişi sadece  unutkan görünür. Bu, sosyal  davranma ve iş icra etme yeterli­ligini engelleyebilir. Uzun vadeli hafıza genellikle tüm detaylarıyla korunuyor olabilir. Ama hastalık ilerledikçe o da parçalı hale gelir.

Bilişsel yeterlilikler -muhakeme, karar verme ya da yargıda bulunma gibi yüksek düşünce aktiviteleri – tedricen kötüleşir. Değişim, hemen göze çarpmayan nitelikte olabilir. Alzhe­imer hastalığından muzdarip kişi, evvelce iyi icra ettiği aktivitelerde zayıflık göstermeye başlayabilir. Zayıf muhakeme, kaza ve yaralan­malara neden olabilir.

Hastalığın ilk dönemlerinde, Alzheimer hastalığı olan kişi, zaman bilincini kaybedebilir. Daha sonra bu durum yer ve kişi tanıma bilin­cine de sirayet edebilir. Nihayette, kendi aile üyelerini, ya da hatta aynaya baktıklarında kendilerini tanıyamayabilirler. Zaman ilerle­dikçe, Alzheimer hastalığından muzdarip olan kişi, giyinme ya da yemek yeme gibi temel becerileri nasıl icra edeceğini unutur.

Ruh hali ve kişilikteki değişik­likler, bir şeylerde bir aksaklık olduğuna dair ailelerin ikna olmasını sağlayan en önemli kanıt­lardır. Kısmen, beyinde hastalığın sebep olduğu kimyasal değişiklik­lerin bir neticesi olarak, ve kısmen mental yeterliliklerin kaybına psikolojik bir tepki olarak, hasta­larda yaygın şekilde depresyon görülebilir.

Evvelce hoş ve latif olan kişiler, artan şekilde sinirli veya inatçı bir hale bürünebilirler. Zaman ilerledikçe, anlaşılması mümkün olmaz şekilde düşmanca davranmaya, bakıma karşı direnmeye, müstehcen şekilde haykırmaya, uygunsuz cinsel davranışlar sergi­lemeye, uygunsuz yerlere küçük su dökmeye, vs başlayabilirler. Bazı kişilerde bu semptomlar daha da kötüleşir.

Semptomlar ve hastalığın ilerleme ölçüsü geniş çapta çeşit­lilik arz ettiği için, hastalığın, her hastayı nasıl etkileyeceğini önceden tahmin etmek imkan dahilinde değildir. Bazı kişilerde çok ciddi psikiyatrik sorunlar oluşurken, bazılarında oluşmaz. Buna dair bir semptom hasta­lığın ilk evrelerinde oluşabileceği gibi, hiç oluşmayabilir. Hastaların çoğunda, gerileme yavaş ve tedrici olup, bu, on yıl ya da daha uzun sürebilir; nadir durumlarda, kişi, üç yıl içinde ölüm ile sonuçlanan hızlı bir gerileme yaşar.

Tedavi Seçenekleri

Alzheimer hastalığı için herhangi bir teşhis testi yoktur; beyin biyopsisi (sadece bir beyin ameliyatı gerekti­ğinde yapılır) veya otopsi de yeterli değildir. Alzheimer hastalığının teşhisi, kısmen, bunama / demans‘a sebep olabilecek diğer şartların ki bunların bazdan tedavi edilebilir, aranması ve buna karar verilmesi suretiyle yapılır.

Teşhis değerlendirmesi, kişinin günlük fonksiyonlarını ne derece iyi icra ettiğini belirlemek üzere yapılan bir mülakatı içerir. Aynca, sinir sistemine yönelik detaylı bir muayene ve genellikle kan testleri de dahil olmak üzere, komple bir fiziksel muayene yapılır. Beynin görüntülerini almak için, bilgisayarlı tomografi,  manyetik rezonanslı görüntüleme, ve elektroensifalografi  de uygulanabilir.

Testler genellikle bir günden fazla sürer (kişiyi yormamak için testler birkaç güne yayılır), ve kişi genellikle bunlar için hasta­neye yatırılmaz. Değerlendir­menin, Alzheimer hastalığının teşhisinde deneyimi olan (genel­likle bir nöroloji ya da geriatri uzmanı) bir doktor tarafından yapıl­ması önemlidir. Yerel bir hastane, kalifiye olmuş bir doktor bulmanıza yardımcı olacaktır.

Demans’ın teşhisinde, mental durum testi önem arz eder. Doktor, bireye, hafıza, anlama, lisan beceri­leri ve basit hesapları yapabilme yeterliliklerini değerlendirebilmek üzere mental egzersizler uygulaya­caktır.

Alzheimer hastalığının tedavisi, çok yönlü olup, yaşam biçimi tedbirleri ve ilaçlardan oluşur. Alzheimer hastalığından muzdarip hastaların hafızasını iyileştirmek için çeşitli ilaçlar vardır: Tacrine, donepezil ve galantamine. Bu ilaçlar beyinde, nörotransmiter acetylcholine miktarını arttırır. Son zamanlarda, farklı bir ilaç, memantine de mütevazı faydalar yarat­mıştır. Bu ilaçların hiçbiri, ne hastalığın ilerlemesini yavaşlatır ne de mental fonksiyonlarda önemli iyileşme sağlar. En iyi neticeyi, hastalığın ilk aşamasında kulla­nıldığında verirler. Tahrip edici beta amyloid proteininin üretimini azaltmak üzere ilaçlar geliştirilmesi için araştırmalar yapılmakta olup, bunların Alzheimer hastalığını hem tedavi edeceği hem de muhte­melen önleyeceği umulmaktadır.

Yapılan çalışmalarda, yüksek dozda E vitamini ve bitkisel ilaç ginkgo biloba’nın, Alzheimer hasta­lığının gelişmesini yavaşlattığı bulgulanmıştır. İlaçlar ayrıca kişi ve ailesi için sorun yaratan davranışsal problemleri de tedavi edebilir.

Alzheimer hastalığı olan kişiler, aktif olmaya motive edilmelidir; bu mental gerilemenin önlenmesine yardımcı olacaktır. Düzenli mental ve fiziksel egzersizler yapmak, sosyal olmak ve davranmak, ve kilo kaybını önlemek için doğru beslenmek bu aktivitelerden bazda­ndır. Aile çevresinde, buna dair günlük programlar yapılması, bilişsel yıkımın geciktirilmesine yardımcı olabilir.

Alzheimer hastalığı daha ilerlemiş kişiler için, daha fazla denetim gereklidir. Alzheimer hastalığından muzdarip kişiler ve onların bakımını üstlenmiş olanlara, destek gereklidir.

Prof.Dr.Erkan TOPUZ: Ameliyat önerildiği için küçük hücreli dışı akciğer kanseri olduğunuzu tahmin ediyorum. Ameliyat kararı PET, bilgisayarlı tomografi ve mediaskopi (göğüs boşluğunu değerlendiren tetkik) yapılarak verilir. Mediaskopi sonucunda göğüs boşluğundaki lenf bezlerinde pozitiflik olduğu tespit edilirse ameliyat yapılmaz, hasta onkolojiye yönlendirilir. Bu durumda hastaya ya kemoterapi artı radyoterapi uygulanır ya da hasta kemoterapi sonrası cerrahiye verilir. Anestezi uzmanı, akciğer uzmanı ve akciğer cerrahı akciğer, kalp fonksiyonlarınızın müsait olduğuna karar verirse ve göğüs boşluğunuzda tutulum yoksa ameliyat yapılmasında yarar var.