İnsanlar hayal kurarak umutsuzluğa düşmeyi istemezdi, belki de hayallere dalarak vakitlerini boşa harcamayı düşünmüyorlardı. Bu araştırmalara bakılırsa bilim adamlarına kulak vermek gerekiyor.

Önceleri ise beynin aynı bölümleri karışık düşünceler sayesinde yavaşladığına inanılıyordu. Bu olumlu sonuçlar insanı hayal kurmaya teşvik ediyor. Sizde beyninizin bir çok bölümünün hareketlerini hızlandırmak için daha çok hayal kurmayı deneyebilirsiniz. Karışık duygu ve düşüncelerden uzaklaşarak sorunları daha kolay çözmek hayatı kolaylaştıracak gibi görünüyor..

Her insanın algılaması farklıdır. Gördüğünü, duyduğunu, okuduğunu doğru algılayabilenler için sorun yok, yalnız algıda sorun yaşayanlar özellikle bir kez düşünüp farklı algılamaya çalışabilirler. İnsanlar hayal kurarken belki fazlaca odaklanmayabilir yalnız bu sayede beyin de bir çok merkez harekete geçiyor.

Semptomlar

Periferik nevropati’nin semptom­ları, hasar gören sinirin yeri ve kapsamına bağlı olarak değişiklik arz eder. Hemen hemen tüm türleri, karıncalanma ile başlar ve aylar ya da yıllar içinde uyuşuk­luğa doğru yavaş yavaş ilerler. Şeker hastalığından muzdarip kişilerde çok yaygın olarak görülen ve ciddi bir sorun olan, ayak uyuşukluğu; sizi ciddi enfek­siyon ve yaralanmalara karşı risk altına sokar; çünkü çarpmaları, çürük ve ezikleri ya da enfeksi­yonun ilk belirtilerini hissedemezsiniz. Çoğunlukla, semptomlar ayakları ve bacakların alt kısımlarını etkiler; mamafih, vücudun diğer kısımları da etkilenebilir.

Periferik sinirlerin hasar görmesi, ayrıca, görme bulanıklığı, düşük kan basıncı, su dökmede zorluk, mide büyümesi, bağırsak krampları ve iktidarsızlık gibi sorunlara da sebep olabilir.

Tedavi Seçenekleri

Periferik nevropati’nin belirtile­rinden herhangi birinden muzdaripseniz, doktorunuza danışınız; sizi bir nöroloji uzmanına yönlen­direbilir. Halihazırda bilinmiyorsa, periferik nevropati’nizin sebebini belirlemek üzere testler yapıla­bilir. Doktorunuz, bu hastalıktan muzdarip olup olmadığınızdan emin değilse, bir electromyogram yardımcı olabilir.

İlaçlar, ağrıyı tedavi edebilir veya diğer semptomları hafiflete­bilir; en çok kullanılanlar heterosiklik ilaçlardır. Kontrol ve altta yatan sebebin geri çevrilmesi ya da ortadan kaldırılması, semptom­ların gelişmesini yavaşlatabilir ya da kalıcı tedavi ile sonuçlanabilir.

Periferik Nevropati’nin En Yaygın Sebepleri:

Periferik sinirlerin hasar görmesi, pek çok sebepten kaynaklanabilir. Aşağıdakiler en yaygın karşılaşılan sebeplerdir:

■ Alkolizm
■ Diabetes mellitus
■ Kötü huylu tümörler
■ Üremi
■ B1, B6 veya B12 vitaminleri eksikliği
■ Kurşun zehirlenmesi
■ Periarteritis nodosa
■ Hipotiroid (Tiroid salgısı noksanlığından doğan durum)
■ Guillain-Barre sendromu

Enfeksiyon genellikle, vücudun başka bir kısmında başlar ve kan dolaşımı suretiyle beyin zarlarına ulaşır. Enfeksiyon ayrıca, sinüs boşluklarından veyahut kulaktan da beyine doğrudan yayılabilir.

Viral (virüsün yol açtığı) menenjit, en yaygın ve ılımlı olan şekildir ve birincil olarak çocukları etkiler. Bakterial menenjit bir tıbbi acil durum olup, teşhis ve tedavi edilmediği takdirde ölümcüldür.

Semptomlar

Viral ve bakterial menenjitin semptomları benzerdir. Ama şiddetleri ve gelişme oranları açısından farklılık arz ederler. Ateş, bulantı, kusma, şiddetli baş ağrısı, ışıktan rahatsız olma, ve boyunda sertlik; bu hastalığın belirtileri yani semptomlarıdır.

Viral menenjit, ılımlı semptomlar yaratır ve bir hafta içinde kendiliğinden geçer. Bakte­rial menenjit çok daha şiddetli olup, birkaç saat içinde gelişebilir. Şiddetli boyun ağrısı ve sertliğini, kafa karışıklığı, bilinç kaybı ve ölüm takip edebilir.

Tedavi Seçenekleri

Kendinizde ya da çocuğunuzda menenjitten şüphe ederseniz, acilen bir doktora görünün. Doktor, sebebi belirlemek üzere bir bel ponksiyonu (alt bel kısmına sokulan bir iğne suretiyle omurilik sıvısından bir örnek alınması) uygulayabilir.

Viral menenjit, tedavi gerek­tirmez. Bakterial menenjit ise, acil olarak damardan enjeksiyon suretiyle verilecek antibiyotik tedavisi gerektirir. Haemophilus influenzae adı verilen bir bakte­riye karşı yapılan aşılama, bakteri­lerin yol açtığı menenjit ataklarını büyük ölçüde azaltmıştır.

Bağışıklık sistemi zayıflamış olan kişilerde (AIDS’li, kanserli ya da organ nakli geçirmiş olanlar gibi) menenjit, mantar enfeksiyonları ya da parazit­lerden kaynaklanabilir.

Menenjit Hakkında Daha Fazla Bilgi İçin Aşağıda Yer Alan Videoyu Sonuna Kadar İzlemeniz Tavsiye Edilir

■ Eğer kişi bir tehlike durumunda ise (bir sokakta bulunmak gibi), onu güvenli bir yere alın. Aksi takdirde, kişiyi kımıldatmayın.

■ Etrafındaki mobilya ve diğer nesneleri çekin ki kişi kendini yaralamasın

■ Kişiyi zapt etmeye çalışmayın veya ağzına herhangi bir şey koymayın.

■ Kişinin, nöbet boyunca rahat nefes alabildiğinden emin olun. Kişiyi bir yanına doğru çevirin ki kusmuk nefes borusunda toplanıp boğulmasına sebebiyet vermesin.

■ Nöbet sona erene kadar kişi ile birlikte kalın (çoğu nöbet iki dakikadan kısa sürer).

■ Nöbetten sonra kişi, zihni karışık ve uykulu olabilir. Eğer uyanmamışsa, birisini yardıma çağırın veyahut yerel acil servisinizi arayın.

■ Eğer nöbet iki dakikadan fazla sürer ise ya da yeni bir nöbet başlar ise, bu acil tıbbi bir durumdur; yerel acil servisinizi arayın

■ Tedavimin hedefleri nelerdir? Nöbetlerden tamamen kurtulmayı ne zaman umabilirim? Nöbetlerim tekrarlamaz ise, birgün ilaç almayı kesebilir miyim?
■ Epilepsi’m sebebiyle, girişmemem gereken aktiviteler var mı?
■ Araba kullanmam ne zaman güvenli olabilir? Bulunduğum eyalette, araba kullanmam yasal mı?
■ Bir nöbette yaralanma riskimi nasıl azaltabilirim?
■ Kullandığım anticonvulsant ilaçların herhangi biri, doğum kusuruna sebebiyet verir mi?
■ Doktorunuzu son görüşünüzden sonra bir nöbet geçirmişseniz, o esnada ne yapıyor olduğunuzu, ne kadar süre bilinçsiz kaldığınızı, kendinizi yaralayıp yaralamadığınızı, ve ayıldığınızda nerede olduğu­nuzu, ona tarif edin.

PERİYODİK OLARAK UYGULANABİLECEK TESTLER

■ Aldığınız anticonvulsant ilaç seviyesini ölçmek için kan testleri
■ Osteoporosis için kemik yoğunluğu testleri (eğer bir bayansanız ve menopoza yaklaşıyor ya da girmişseniz)

Netice, hislerde bozulma, kontrol edilemeyen silkinme hareketleri ve bilinç kaybı dahil olmak üzere ani sinir sistemi semptomlarıdır.

Sara hastalığından muzdarip kişilerin çoğu, ilaç kullanmak suretiyle tamamen normal bir yaşam sürebilirler.
ABD’de, çoğu çocukluk çağında başlamış olmak üzere bir milyon kişinin, bir tür nöbet hasta­lığı olduğu tahmin edilmektedir.

Diğer nöbet hastalıkları 60 yaş sonrasında başlama eğilimindedir.
Sarası olan bazı kişiler, tüm yaşamları boyunca sadece birkaç nöbet geçirirler. Nöbet geçiren ortalama bir çocuk, asla diğerini geçirmez. Bununla beraber, iki nöbet geçirmiş olan bir erişkinin başka nöbet geçirme şansı yüzde elliden fazladır.

Epilepsinin sebepleri değişiklik arz eder. Kişilerin üçte ikisinde, beyinde tanımlanabilir bir sorun yoktur. Üçte birinde ise, doğumda oluşmuş bir beyin hasarı, bir tümör, kafa yaralanması, felç ya da aşırı alkol tüketimi altta yatan sorun olabilir. Nöbetler; ateş, uykusuzluk, enfeksiyon, açlık, yaralanma, parlayan ışıklar veya aralıklı gürültü ve aybaşı hali dahil olmak üzere pek çok durumdan kaynaklanabilir.

Pek çok nöbet türü vardır.

Ama doktorlar bunları iki gruba ayırırlar: Birincil genel nöbetler ve kısmi nöbetler.

Birincil genel nöbetler, bilinç kaybına sebep olur, ve büyük kötü nöbetler ve küçük kötü nöbetleri içerir. Büyük kötü nöbetler çırpın­maya sebep olur; küçük kötü nöbetler buna sebep olmaz. Büyük kötü nöbetler genellikle, 6 ila 12 yaş arasında başlar.

Kısmi nöbetlerde (fokal nöbetler olarak da adlandırılır), kişi bilinçli kalır. Ama düşünme ya da ruh hali karışıklığı, veyahut kontrol edile­meyen silkinme hareketleri olabilir.
Kısmi nöbetler, beynin sadece bir kısmını etkiler. Ama bazen beynin diğer alanlarına da yayılır ve ikincil genel nöbet şekline dönüşür. Kısmi nöbetler, genel nöbetlere oranla, altta yatan ciddi bir beyin bozukluğunu daha muhtemelen işaret ederler.

Semptomlar

İkincil genel nöbetlerden önce bazen bir aura oluşur. Bu durumda, gerçek olmayan ya da o ortamda bulunmayan sesler ya da kokular duyulur, karın bölge­sinde rahatsızlık veyahut kafada basınç hissedilir.

Genel büyük kötü nöbetler, ani bir bilinç kaybı ile başlar. Vücut katıdır; bir değnek gibi düz ya da arkaya doğru bükülmüş olabilir. Bunu; kollar, bacaklar ve gövdede bir seri silkinme hareketi ve dişlerin sıkılması takip eder. Bazı kişilerde, kontrol edilemeyen işeme ve bağırsak hareketleri görülür. Tüm nöbet genellikle 2 dakikadan fazla sürmez.

Bir nöbet sonrasında kişi, birkaç saat boyunca kendisini kafası karışık ve çok yorgun hissedebilir; baş ağrısı olabilir; ve uyumak isteye­bilir. Kişiler nöbeti hatırlamaz. Ama ondan önceki aura’yı hatırlayabilir.

Eğer kişinin aralarında uyanmadığı birkaç büyük kötü nöbet vuku bulursa, derhal tıbbi yardım isteyin. Bu durum status  epilepticus” olarak adlandırılır ve yaşam riski taşıyabilir.

Şuur kaybı yaratan nöbet­lerde (daha ziyade çocuklarda olan), geçici ve çok az süren bir bilinç kaybı yaşanır. Ama vücutta anormal hareket görülmez. Bu tür nöbette, çocuklar hayal görmekle suçlanabilir; çünkü birkaç saniye boyunca, etraflarında ne olup bittiğinden habersiz olarak boş gözlerle bakarlar. Bu tip nöbet, fark edilmeyebilir; ve bir günde pek çok kere vuku bulabilir. Çocuk bu aralıkları hatırlayamayabilir.

Kısmi nöbetler genel­likle beynin bir bölümünde başlar; semptomlar, beynin hangi bölümünün etkilendi­ğine bağlıdır. Eğer nöbet, beynin sadece bir kısmında kalıyorsa, bilinç kaybı yaşanmayabilir. Eğer nöbetler bilinç kalitesini etkile­miyor ise (örneğin, yegane semptom yani belirti bir vücut kısmında kontrol edilemeyen seğirmeler olabilir) basit kısmi nöbetler olarak adlandırılırlar.

Eğer bilinç etkileniyorsa, bunlar, kompleks kısmi nöbet­lerdir. Kompleks kısmi nöbetler, bariz bir gerekçe olmaksızın kızgınlık ya da gülme gibi anormal davranışlara neden olabilir. Kompleks kısmi nöbetler, bir zamanlar (yanlış olarak), şakak lobu nöbetleri ya da psikomotor nöbetler olarak adlandırılmıştı.

Tedavi Seçenekleri

Bir nöbetin teşhisi genellikle barizdir. Kısmi nöbetlerde, özellikle şakak lobundan kaynaklananlar ve garip davranış eşliğinde vuku bulan­larda, teşhis biraz daha zor olabilir. Doktorunuz, beyindeki elektriksel aktivitedeki bir istikrarsızlığı göste­rebilecek olan bir electroencephalogram  uygulayabilir.

Teşhisin bariz olduğu zaman­larda bile, nöbetlerin sebebi belli olmayabilir ve doktor, bir tümör oluşumu ya da diğer normal dışılıkları aramak üzere, bilgisa­yarlı tomografi  veya manyetik rezonanslı görüntüleme isteyebilir.

Nöbetlerin tedavisi için anticonvulsant’lar (beyinin, nöbet geçirme ihtimalini azaltan ilaçlar) kullanılabilir. Yıllardır kulla­nılan en eski ilaçlar phenytoin, phenobarbital, carbamazepine ve valproic asit’tir.

Gabapentin, lamotrigine, felbamate, ve topiramate gibi daha yeni ilaçlar da vardır. Bu daha yeni ilaçlar esas olarak, eski ilaçların herhangi biriyle iyi kontrol edile­meyen kısmi nöbetleri tedavi etmek için kullanılır. Yan tesirleri azaltmak üzere, aynı anda tek bir ilaçla tedavi tercih edilir.

İlaç kullanmaya rağmen sık nöbet geçiren kişiler için, vagus (onuncu kafa siniri) sinir uyarımı adı verilen yeni bir tedavi popülerlik kazanmaktadır. Deri altına küçük bir kutu yerleştirilir; ve bu cihaz her birkaç dakikada bir, vagus sinirine bir elektrik akımı gönderir. Bu, bazı kişilerde nöbet sıklığını azaltır.

Az miktarda kişide, ne ilaçlar ne de kutu nöbetleri kontrol edemez. Bu durumda, epileptik boşalımın başladığı beynin küçük alanlarını kesip çıkarmak; ya da nöbetin yayılmasını önlemek üzere, beynin bir yarısını diğer yarısına bağlayan sinirleri kesmek için; ameliyat gerekli olabilir. Bu tür ameliyatlar, tüm ABD’de birkaç özel merkezde yapılmaktadır.

Bazen, beyini kaplayan zarlar da iltihaplanır ki bu menenjit olarak adlandırılır. Meningoencephalitis’de beyin zarları ve beyin aynı zamanda iltihaplanır.

Semptomlar

Semptomlar gayet ılımlı olabilir, sadece ateşe, baş ağrısına ve letar­jiye (uyuşukluk hali) sebep olur. Bununla beraber, bilinç kaybı, anormal davranış, hafıza kaybı, konuşma fonksiyonunda bozulma, hantal hareketler ve nöbetler gibi şiddetli semptomlar da oluşabilir. Hasta kişi, bilincini kaybede­bilir ve komaya girebilir. Beyin zarları (meninges) etkilendiği zaman, boyunda sertlik oluşabilir ve kişi parlak ışıktan uzak durma ihtiyacı duyabilir. Ayrıca kusma, gözkapaklarında sarkma, ve çift görme de oluşabilir.

Tedavi Seçenekleri

Eğer encephalitis hastalığının semptomlarını yaşıyorsanız, acilen bir doktora görünün. Bu hasta­lığın teşhisi, manyetik rezonanslı görüntüleme, electroencephalogram  ile beyin aktivitesinin kaydedilmesi, ve omurilik sıvısından alınan bir numunenin hastalığa neyin sebep olduğunun belirlenmesi için test edilmesi suretiyle yapılır. Herpes virüsü, acyclovir gibi antiviral ilaçlarla tedavi edilebilir. Ama diğer virüsler ilaçla tedavi edilemez.

Eğer durumunuz ılımlı ise, doktorunuz dinlenme önerebilir ve beyin şişmesini sınırlamak üzere corticosteroidler verebilir. Prognoz ( bir hastalığın sonu hakkında önceden hüküm verme) önemli ölçüde, encephalitis’e sebep olan enfeksiyonun tipine bağlıdır.

Encephalitis’i; Epstein-Barr virüsü, Kaliforniya virüsü ve Venezüella at encephalomyelitis virüsünden kapan kişilerin büyük çoğunluğu iyileşir. Diğer taraftan, herpes virüsünden kaynaklanan encephalitis, tedavi edilse bile, genellikle kalıcı sakatlığa sebep olur. Encephalitis’i, doğu at encep­halomyelitis virüsünden kapan insanların takriben onda sekizi şiddetli ve kalıcı beyin hasarı yaşar.

Koma; beynin bilinci kontrol eden alanları hasar gördüğünde vuku bulur. Pek çok farklı hastalılar ya da ilaçlar ya da bir kafa yaralanması koma’ya sebep olabilir.

Semptomlar

Hafif bir komada, kişiler kımıl­damaz. Ama kendi kendilerine solunum yapabilirler. Kuvvetli uyarı ile, homurdanma veya göz kırpması gibi bazı küçük tepkiler oluşa­bilir. Derin komada olan bir kişi, hiçbir uyarana cevap vermez. Ama yardım olmadan solunum yapar. Eğer brainstem hâlâ işliyorsa derin komadaki kişide, göz hareketleri gibi, bazı otomatik refleksler oluşa­bilir.

Tedavi Seçenekleri

Tedavi, solunum gibi temel fonksi­yonların sürdürülmesi, ve komanın asıl sebebinin rahatlatılması ya da geri çevrilmesi şeklinde yapılır. Mesela, kafa yaralanması geçirmiş bir kişide, şişmeyi azaltmak için corticosteroid enjeksiyonu ya da diğer ilaçlar gerekli olabilir.

Brainstem işlediği sürece, bir kişi yıllarca koma halinde kalabilir. Eğer brainstem hasar görmüşse, kişi, solunum ve yutkunma fonksi­yonlarında yardıma ihtiyaç duyar.

Bir kişi 24 saattir komadaysa ve gözbebekleri, ışık tutulduğunda küçülmüyorsa, istikbal zayıftır. Bu durumdaki 10 kişiden biri yaşaya­caktır. Aylar ya da yıllarca derin komada kalmış kişilerin komadan çıkmaları, son derece nadirdir. Eğer çıkarlarsa, hemen hemen daima bunama ve bazı tür felç durumu yaşarlar.

Ebeveynlerden birinde hastalık varsa, diğerinde hiç olmasa bile, çocuğun hastalıktan muzdarip olma riski yüzde 50′dir. Genin kalıtsal olarak alınıp alınmadığını belirlemek üzere, cenin’e genetik test  uygulanabilir.

Semptomlar

Semptomlar genellikle 20 ila 40 yaşları arasında başlar; fark edilmez ya da belli belirsiz bir şekilde başlayıp yavaş ilerler. Sinirlilik, depresyon ya da kişilik değişiklikleri dahil olmak üzere, ilk olarak duygusal belirtiler görül­meye başlayabilir. Zaman ilerle­dikçe, bu bilişsel problemler, demans’a doğru gider ve hafıza kaybı ve diğer mental yeterlilik muvaffakiyetsizlikleri ortaya çıkar. Fiziksel semptomlar sonradan bunları takip eder; bunlar, yüzde, kollarda ve gövdede irade dışı ve rasgele seğirmelerdir. Huntington hastalığı olanların yüzlerinde genellikle alışılagelmişin dışında ifadeler mevcut olup, geniş ve eşit olmayan adımlarla yürürler.

Tedavi Seçenekleri

Huntington hastalığının tedavisi yoktur. Chlorpomazine veya haloperidol gibi ilaçlar ile yapılan tedavi, hareket ve ruh hali kusurlarına yardımcı olabilir. Ama hastalığın ilerlemesini durdurmaz. Huntington hastalığı olan kişiler, nihayette, mental ve fiziksel yeterliliklerindeki gerilemenin sebep olduğu komplikasyonlardan muzdarip olurlar. Demansı olan her kişi gibi, enfeksiyon ve hastalıklara daha eğilimli hale gelirler ve fiziksel olarak zayıflarlar; çünkü, solunum sistemlerini enfeksiyonlardan korumada ve yemek yeme yoluyla beslenmede sorunları vardır.

Myelin’e olan saldırı, gelip giden bazı semptomlara neden olarak, kısmen telafi edile­bilir. Mamafih, bağışıklık siste­minin saldırısı da bazı sinir lifle­rini (aksonlar) öldürür ve bu kalıcı işlev kaybına sebep olur. “Multiple” kelimesi, bağışıklık sistemi saldırısında vuku bulan ve plak adı verilen “çoklu ve katmerli” yara alanlarını temsil eder.

MS’e neyin sebep olduğunu ya da bağışıklık sisteminin tepki­sini neyin tetiklediğini kimse tam olarak bilmiyor. Hastalık bazen ailelerde ortaya çıkıyor ve araştır­macılar, MS hassasiyetine katkıda bulunan 19′dan fazla gen bölgesi buldular. Buna bağlı olarak; MS’e ilişkin genleri olan kişilerde, bir virüse ya da hastalığı tetikleyen diğer çevresel faktörlere maruz kaldıktan yıllar sonra hastalık gelişmektedir; şeklinde bir teori ortaya koyuyorlar.

MS hastalığı erkeklere oranla kadınlarda ve Kuzey Avrupa kökenli kişiler arasında daha yaygın.

Semptomlar

MS atakları devamlı olarak değiş­tiği ve merkezi sinir sisteminin farklı alanlarını etkilediği için, semptomlar yani belirtiler kişiden kişiye büyük farklılık arz eder. Pek çok kişi, ataklar arasında tamamen ya da buna yakın şekilde iyileşir. Ama bazıları tedrici işlev kaybına maruz kalır. İlk semptomlar, optik sinir iltihabı yani nevrit sebebiyle çift görmeye ya da görüş kaybına yol açarak, genel­likle görme fonksiyonunu etkiler.

Kollar ve bacaklarda karın­calanma ve uyuşukluk diğer çok karşılaşılan semptomlardır. MS’li bazı kişilerde, hiçbir kalıcı nörolojik fonksiyon kaybı oluşmaz. Ama kuvvetten düşme ve yorgunluk yaşarlar. Diğer kişiler tek bir kol ya da bacakta, kuvvet kaybıyla karşı karşıya kalırlar. Semptomlar bazı kişilerde ılımlı ve bazı kişilerde şiddetlidir. Bazılarında, semptomlar gelip giderken; diğerlerinde belirtiler tedrici olarak artış göstererek artan hareket becerisi kifayetsizliğine ve kimi zaman ölüme sebep olur.

Bir kol ya da bacağın tamamen felci, konuşma ve / veya hafızada bozulma, yürüme veya denge  zorluğu, koordinasyon bozuk­luğu, titreme ve sarsıntı, katılık, ve bağırsak ve mesane kontrolü zorlukları en uç semptomlardır.

Tedavi Seçenekleri

MS, bazı kişilerde semptomlar vasıtasıyla ve fiziksel bir muaye­nenin neticesi olarak teşhis edilir; bu MS’in en temel teşhis şeklidir. Bununla beraber, manyetik rezonanslı görüntüleme, omurilik sıvısına dair kimyasal testler vs, teşhise çok yardımcı olabilir.

Diğer kişilerde, teşhis belir­sizliğini korur ve bu durum senelerce devam edebilir. Bazı doktorlar, aşırı ve yersiz endişeye sebep olmamak için, teşhis kesin olmadığı zaman MS’den bir ihtimal olarak bahsetmezler.

Tedavi, bir akut alevlenmenin semptomlarını gidermeye; ve alevlenmelerin sıklığını azaltmaya yöneliktir. MS’in akut alevlenmeleri, genellikle, damardan veya ağızdan verilen corticosteroid ilaçlar ile tedavi edilir; bu ilaçlar bir atağın süresini azaltabilir, lakin, uzun dönem neticeyi değiştirmez. Baclofen ve tizanidine; acılı ve kontrol edilemeyen spazmlar yaratacak derecede şiddetli olabilen kas sertleşmelerinin azaltılmasına yardımcı olabilir.

Tekrarlama sıklığını azaltmak üzere diğer ilaçlar geliştirilmiştir. İnterferon beta la, adale içine enjeksiyon olarak uygulanır; inter­feron beta lb ve copolymer 1, deri altına enjeksiyon şeklinde tatbik edilir. Bununla beraber, bu ilaçların hiçbiri, hastalığı durdurmaz ve sadece hastalıktan orta derecede muzdarip kişilerde etkili olur. Bu tedavilerin, kişinin yaşamı boyunca devam etmesinin gerekip gerekme­diği bilinmemektedir.

Bu hastalıktan muzdarip kişiye yardımcı olmak ve onu ve ailesini yeni araştırmalardan haberdar etmek üzere destek grupları vardır.