Özellikle stresli ve mutsuz çocukluk dönemleri sayesinde bu kişilerin hastalıklara karşı daha zayıf oldukları belirtiliyor.

Bu konudaki bir araştırma sonuçlarına göre çocukluğunda stres yaşamış olanların kalp hastlığı, akciğer ve karaciğer hastalıkları ile diğer hastalıklara yakalandıkları oldukları ortaya çıkıyor.

Araştırmaya katılanlara, çocukluk dönemlerine ait sorular yöneltiliyor.

O soruların bazıları;

Çocukluğunuzda sık sık hakarete uğradınız mı?

Dövüldünüz mü?

Akıl hastası ve bunalımlı biriyle uzun zaman bir arada bulundunuz mu?

Anneniz sizin yanınızda dövüldü mü?

Anneniz ve babanız boşandılar mı yada ayrı mı yaşıyorlar?

Bu ve benzer yöndeki soruların yarısına olumlu cevaplar veren kişilerin diğer normal diyebileceğimiz şekilde çocukluk dönemi yaşamış olanlara oranla hastalıklara karşı zayıf oldukları görüldü.

Yine çocukluğu stresli geçenlerin sigara kullanım oranları diğerlerinin dört katı olarak belirlenirken, kalp hastası olan kişilerin de yine normal diyebileceğimiz çocukluk dönemi yaşamış olanlara oranla iki kat fazla olduğu görüldü.

Aynı zamanda araştırmacılar, çocukluk dönemlerindeki olumsuzlukların ölümlere etkisini öğrenmek üzere kayıtları incelediğinde 17.000 kişilik katılımcıdan 1.539 unun öldüğünün belirlendiği açıklanıyor.

Sporu bir eğlence, yani olağan yaşa­mın uyulması gereken kurallarından uzaklaşma biçiminde nitelendiren tanım özellikle çocuklar için doğrudur. Ço­cukların yapmaları gereken şeyler çok az olduğundan eğlenceye, yani spora ayırabilecekleri zaman daha fazladır.

Ama çocuklara daha dikkatli bir bi­çimde yaklaşılırsa yetişkinlerin eğlence ya da dinlence olarak gördükleri şeyin çocuk için fiziksel ve zihinsel bir gerek­sinim olduğu görülür. Oyun çocuğun fi­ziksel ve zihinsel gelişimi için de çok önemlidir.
Çocuklar, en azından 1-2 yaşındaki­ler için, yalnızca spor amacıyla yapılan herhangi bir etkinlik yoktur. Çocuklar­da spor olarak nitelendirilebilecek hare­ketler kendini ve çevresindeki dünyayı tanımaya yöneliktir.

OYUN VE SPOR

Çocuğun ilk gerçek sporu oyunla baş­lar. Oyun çocukların doğuştan sahip ol­dukları bazı fiziksel ve zihinsel niteliklerinin ortaya çıkmasını ve gelişmesini sağlar.
Çocuğun gelişme ve olgunlaşmasını sağlayacak bütün hareket ve davranışla­rın hızlandırılması ya da geliştirilmesi için eğitim vazgeçilmez bir öğedir. Ço­cuğun kendiliğinden değil de, çevreden etkilenerek edindiği davranışlar “oyun” olarak ele alınabilir, hatta sporu eğlen­ceyle özdeşleştiren tanım uyarınca bun­lar v’spor” olarak nitelendirilebilir. Bu tanımdan yola çıkacak olursak yeni doğmuş bir bebeğin bile spor yaptığını söyleyebiliriz. Anne ve babasının özen­dirmesi scnucu hareket etmeye, başını çevirmeye, yatağından kalkmaya, ellerini yere dayamaya ya da emeklemeye çalışmasına spor diyebiliriz.

Oyun kendiliğinden ya da sonradan edinilmiş davranışlardan oluşur. Çocuğun bütün önemli duygusal ve topluma sal yetenekleri oyun sayesinde gelişiri Çocuk oyun sayesinde reflekslerini, zi­hinsel becerilerim ve çevresiyle olan ilişkilerini geliştirir. Ama oyun bir zor­lama sonucu ortaya çıkmamalı, çocu­ğun kendi hayal gücünden doğmahdır. Anne ve babalar çocuklarını hayal güç­lerini geliştirmeleri için özendirebilir ve böylece onları belirli bir oyuna yönlen­direbilirler. Ama bunları yaparken belir­li bir amaca yönelir ve bunu çocuğa da­yatırlarsa bu oyun olmaktan çıkar, ço­cuk için bir görev, bir iş haline gelir.

Bozuk duruş ya da gerçek fiziksel bozuklukların görüldüğü daha büyük çocuklarda sporun gerekliliği kaçınıl­mazdır. Kas ve iskelet sistemi gelişi­mindeki dengesizlikten kaynaklanan bu bozuklukların şehir yaşamıyla birlikte daha sık karşımıza çıktığı gözlenmiştir.

Belirli bir yaşa geldiğinde çocukta bozuk duruş ve hareketler ortaya çıkabi­lir. Eğer düzeltilmezse bu bozukluklar ilerleyerek sonunda biçim bozuklukları­na yol açabilir. Bu davranışların önüne geçmek tedaviden daha kolaydır. Bu­nun için çevre ve yaşam biçiminden ile­ri gelen eksikliklerin giderilmesi yeter­lidir. Tedavinin yapılması için ise bo­zukluğa yol açan etkenlerin ortadan kal­dırılmasının yanı sıra düzeltici egzersiz­ler ve hatta bazen ortopedik cihazlar gerekir. Daha ileri evrelerde ameliyat ka­çınılmaz olur. Spor, duruş bozuklukları­nı düzeltmek için yapılıyorsa, bir süre sonra eğlenceli bir etkinlik olmaktan çı­kıp, sıkıcı bir görev haline gelebilir. Bu durum Özellikle eğitmenin sporun eğ­lence yönünü unutup tedaviyi asıl amaç haline getirmesi sonucu ortaya çıkar.

Spor, aynı zamanda, gelecekte atle­tizmle uğraşacak olanlar için bir hazır­lık egzersizi anlamını taşıyabilir. Her çocuk atlet olabilecek yeteneğe ve güce sahiptir. Ama eğitmenlerin amacı çocu­ğu doğrudan bir atlet olarak yetiştirmek olmamalıdır. Bir atlet yetiştirmek arzu­suna kapıldığımızda yapacağımız ilk iş kendimizi frenlemek ve çocuğa bu iste­ğimizi belli etmemektir. Ona bu konuda baskıcı bir tutumla yaklaşılırsa, çocukta bunalımlar ve öfke patlamaları doğabi­lir.

Günümüzde en yaygın tutumlardan iîiri çocuğu küçük yaşlardan başlayarak oyun konusunda serbest bırakmaktır. 3öylece çocuğun kendi kendine yaptığı bazı sportif hareketler, doğuştan sahip olduğu bazı fiziksel ve zihinsel niteliklerin ortaya çıkmasına yardımcı olur.

Bunların başlıcalan, çocuğun gelecek­teki yaşamında da büyük önem taşıya­cak olan beceri, hız, güç ve dayanıklı­lıktır.
Çocuğun fiziksel nitelikleri yaşadı­ğı ortamdan, özellikle de aile ve okul yaşamından etkilenir. Çocuk, spor ve oyunlarla bu fiziksel niteliklerini geliş­tirebileceği bir ortamda bulunuyorsa, zihinsel açıdan da gelişecektir. Çünkü çocukta fiziksel ve zihinsel gelişme bir­birine çok bağlı kavramlardır.

Çocuk oyun ve spor bakımından ya­şma uygun bir biçimde yönlendirilirse fiziksel ve zihinsel açıdan sağlıklı bir gelişme gösterecektir. Ama çocuğu be­lirli bir fiziksel etkinliğe yönlendirirken onu bu konuda uzman yapma amacı ta­şımamak gerekir. Böyle bir tutum ke­sinlikle yanlış ve sağlıksızdır.
Çocuk büyüdükçe yeteneklerini ge­liştirir ve yeni zevkler edinir. Kendi seçimi ve içinden geldiği gibi yaparsa fi­ziksel etkinlikler onun için bir zevk ve ilerdeki spor çalışmaları için eğlenceli bir basamak olacaktır.

SPOR VE GÜDÜLENlMLER
Spor ve hırs birbirinden ayrılmaz iki unsurdur. Gerçekte spor, çocuğun zamana, çevresindekilere ve kendisine karşı yaptiğı bir yarıştır Çocuktaki yarış isteği ve hırs artırı­labilir ya da yatıştınlabüir. Rakiplerine karşı saygılı ve dürüst davrandığı süre­ce hırs, zayıf çocuklara güç verir, des­tek olur. Bu tür karşılaşmalarda çocu­ğun rakipleriyle arasındaki yaş farkının belli bir dengede tutulmasına Özen gös­terilmelidir.

Elbette ki, zafer çok önemlidir. Çünkü zafer yorgunlukların ödülü ve üstünlüğün tanımıdır. Bununla birlikte büyük bir çabanın ardından kaybedilebileceğini öğrenmek de çok önemlidir.
Spor yalnızca bir yarışma olarak ele alınırsa ve kazanmaya çok büyük önem verilirse bu, kaybeden taraf için çok olumsuz etkiler doğurabilir. Bu neden­le çocuğa bir spor karşılaşmasında kaybedilebileceğini de öğretmek gerekir.

Çocuk için önemli bir başka kav­ram da rekabeti Öğrenmesidir. Bir ço­cuk bir dizi yenilgiye uğrarsa rekabet etmeyi öğrenmek yerine, daha büyük bir yenilgiye uğramamak İçin rekabet­ten çekilmeyi öğrenir. Özellikle takım oyunlarında karşıla­şan iki takımın oyuncuları sürekli de­ğiştirilmelidir. Böylece bir kişi sürekli kazanan tarafta olamaz ve kaybetmeyi de Öğrenir. Böylelikle yarışma ruhu ka­zandırılabilir ve oyun daha ilginç bir hale gelir.

AIDS’li çocukların büyük bir bölü­mü (yüzde 91) virüsü doğrudan annele­rinden alır; anne ise enfeksiyonu olgula­rın yüzde 65′inde damar yoluyla uyuş­turucu madde kullanırken, yüzde 34′ ünde ise cinsel ilişki sırasında almıştır. Çocuklarda görülen AİDS, toplam olgu­ların yüzde 3′ünü oluşturur. Ama doğur­gan dönemdeki kadınlar arasında hasta­lık gittikçe yayıldığından önümüzdeki yıllarda bu oranın da belirgin ölçüde artması beklenmektedir.

Kadındaki işlev bozukluklarına uyuşturucu bağımlısı erkeklerde sperm üretimindeki değişiklikler de eklenir; spermlerin döllenme yeteneğinin belir­gin ölçüde yitirilmesiyle gebelik olası­lığı düşer.
Uyuşturucu bağımlılarında üretken­liğin azalmasının yanı sıra cinsel etkin­likte de azalma ve eşcinsel ilişkilerde artış görülür.
Bu etkenler düzenli olarak uyuştu­rucu madde kullanan kadınlarda gebe­lik oranının düşük olmasını açıklamak­tadır.

• Uyuşturucu bağımlılarında gebelik alışılan yaşam biçimini değiştireceğin­den rahatsızlık verir. Günlük yaşamda var olan ağır sorunlar daha da karmaşıklaşır; bu nedenle arzu edilmeyen bir ol­gudur.
Bu kadınlar gebe kalınca kendi is­tekleriyle hemen kürtaj yaptırır ya da gebelik bir süre sonra tıbbi nedenlerle sonlandırılır.
Uyuşturucu bağımlılarında düşük oranı da aynı yaştaki kadın nüfustakinden daha yüksektir (yüzde 10,2′ye karşı­lık yüzde 5,8). Uyuşturucu.

AİDS, GEBELİK,UYUŞTURUCU MADDE BAĞIMLILIĞI

AİDS hastalığının ya da AİDS bağlantı­lı kompleks (ARC) ve lenf düğümlerin­de genel şişme (LAS) sendromlannın görüldüğü kadınlarda gebelik oranı gü­nümüze değin çok düşük olmuştur.
Bu durumun birden fazla açıklaması olabilir:
• Yakın zamana değin ATDS’li kadınla­rın sayısı düşük kalmıştır.
• Uyuşturucu madde bağımlısı kadın­larda doğum sıklığı daha düşüktür. Bu kadınlarda cinsel organ iltihaplan, özel­likle de Fallop boruları iltihapları sık görülür; çeşitli derecelerde ruhsal bo­zukluklar ortaya çıkar; yetersiz ve uy­gunsuz beslenme yaygındır; bağımlılık yapan madde ve ilaçlar dölyatağı, yu­murtalıklar ve hipofizhipotalamus sis­temi üzerinde doğrudan ya da dolaylı ketleyici etki gösterir. Bütün bunlar cin­sel organlarda İşlev bozukluğuna yol açar ve buna bağlı olarak üretkenlik dü­şer. Âdet gecikmesine sık rastlanır; ka­dın birkaç ay, hatta yıllar boyu âdet gör­meyebilir.

Perinatat dönemde bulaşma

Dölütte enfeksiyon
Dölütün 500 gr ağırlığa ulaşmasıyla doğumdan 28 gün sonrası arasındaki süre tıpta perinatal dönem olarak adlandırılır. Gebeliğin 8. haftasından sonra virü­sün etene yoluyla dölüte geçmiş olduğu kesin olarak saptanabilir; amâ bu ge­çişin hangi dönemde gerçekleştiği kesin olarak belirlenemez. Gene de her seropozitif kadının virüsü dölüte taşıyabileceği kabul edilmelidir. Anneye uygulanacak hiçbir klinik, biyolojik ve virolojik ölçüt, dölüt için ge­çerli enfeksiyon tehlikesini değerlendiremez. Enfeksiyonun ileri evrelerinde tehlikenin daha yüksek olduğu (yüzde 65) belirlenmiştir, ama hiçbir hastalık belirtisi göstermeyen bir kadın da hastalığı çocuğuna bulaştırabilir.

Doğum sırasında geçiş
Doğumda virüsün nasıl geçtiğini saptamak çok zordur. Amniyon sıvısında ve dölyolu salgılarında virüsün ayrıştırılabileceğine ilişkin veriler vardır. Ayrıca dölyolundan normal doğumda ya da sezaryanla doğumda anne kanının dölüte bulaşmasıyla da enfeksiyonun geçebileceği düşünülmektedir. Hatta bu konuda bazı olumlu veriler bulunmasına karşın, sezaryenle doğumun çocukta enfeksi­yon olasılığım azalttığını gösteren kesin kanıt yoktur.
Süt vermenin tehlikeleri
Emzirmenin etkisi çok açık değildir. Anne sütünün HTLV-1 virüsü için başlı­ca bulaşma kaynağı olduğu kanıtlanmış görünmekle birlikte, geriye ve ileriye dönük araştırma verileri anne sütü alan ve hazır mamayla beslenen bebekler arasında HİV enfeksiyonunun gelişimi açısından önemli farklar olmadığını göstermektedir.
Buna karşılık enfeksiyonu doğumdan sonra alan annenin hastalığı çocuğuna geçirmesine ve virüsün sütte bulunmasına ilişkin gözlemler emzirmenin tehli­keli olabileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle seropozitif annelere süt ver­memeleri önerilir. Ama sütçocuğunun ishal nedeniyle ölme olasılığının HIV enfeksiyonun bulaşma tehlikesinden yüksek olduğu Afrika ülkeleri gibi bazı bölgelerde bu öneri yanlış olabilir.

(Özellikle eroin, ama aynı zamanda LSD ve metadon) eteneden dölüte geçtiği ka­nıtlandıktan sonra bu oranın yüksekliği uyuşturucunun hem doğrudan dölüt üze­rindeki etkisine hem de kadının uyuştu­rucu bulamama ya da alamaması duru­munda ortaya çıkan yoksunluk nöbetle­rinin dolaylı etkisine bağlanmıştır.
Gebeliğin kendiliğinden sonlanması şu nedenlere bağlı olabilir: Dölyatağının uzun yoksunluk dönemlerinden son­ra aşırı derecede uyarılması (erken do­ğuma da neden olabilir), gebeliğin er­ken evresinde embriyonun kromozomlarındaki değişiklikler, dölyatağındaki yapısal ve işlevsel bozukluklar (örne­ğin, dölyatağı mukozası iltihabı), yu­murtalık işlevinin uzun süre bozulması­nın ardından dölyatağındaki kas katma­nının yeterince gelişmemesi.
Bütün bu nedenlerle uyuşturucu madde bağımlıları arasında HTLV-3/ HIV (İnsan T Hücreli Lösemi Virüsü/ tnsan Bağışıklık Yetmezliği Virüsü) ta­şıyanların oranının yüksek olmasına karşılık doğumla sonuçlanan gebelikle­rin oranı aynı ölçüde yüksek değildir.