Vücudun her gün belirli ve sınırlı miktarda proteine gereksinimi vardır. Bu miktarı aşmak yararsız, bazen de zararlıdır. İnsanın yaşı, vücut gereksi­nimleri ve aldığı bitkisel protein mikta­rı göz önünde tutularak önerilebilecek günlük et tüketimi salam ve jambon gi­bi bütün çeşitler içinde olmak üzere, Ör­neğin bir yaşında günde 25 gr (net), er­genlikten erişkinliğe değin günde 100 gr ve emziren anneler için günde 120-150 gr’dir.

Ette proteinlerin yanı sıra yağ, mi­neral ve vitaminler de bulunur. Yağla­rın çoğu doymuş yağlardır (tavuk ve yağsız domuz eti dışında) ve içerdikleri kolesterol miktarı yaklaşık aynıdır.

Bazı durumlarda beyaz etin, özellik­le tavuk ve tavşan etinin önerilmesinin nedenlerinden biri de budur.
Ette en çok bulunan mineral demir­dir. Öbür minerallerden daha kolay özümsenir durumdaki demirden başka fosfor, potasyum, çinko ve selenyum da vardır.

Etteki vitaminler çoğunlukla B grubundandır, ama et bu açıdan çok zen­gin bir kaynak sayılmaz. B grubu vita­minleri öncelikle tahıllardan ve bazı sebzelerden sağlanır.

Bütün bunların gösterdiği gibi et, beslenmede tek başına yeterli değildir. Karbonhidrat ve glukozit grupları (glüsit), çeşitli vitaminler ve kalsiyum açısmdan yetersiz kalır; lifli maddeler­den ise bütünüyle yoksundur. Bu özel­likleri dolayısıyla bazı sindirim sistemi hastalıklarının önlenmesinde önemli bir etkendir ve her gün yenmesi uygun görülür.

Et Nasıl Pişirilmelidir?

Et insanın yalnızca tat alma duyusuyla değil, başka duyulanyla da beğendiği değerli bir besindir.
Tadının yanı sıra rengi, kokusu ve yapısı (yumuşaklık ve sululuk) gibi özellikleri de beğenilmesinde etken­dir. Bütün bu özellikler bir ölçüde etin cinsine göre değişir, ama daha çok pi­şirme biçimine bağlıdır. Etin doğru tü­ketilmesi ve beslenme açısmdan kabul edilebilir olması için bazı kesin kuralla­ra uyularak hazırlanması gerekir. Et an­cak bu kurallara uyulması koşuluyla tü­ketilmelidir.
Sonuç olarak et en değerli gıdalar­dan biridir, ama aşırı miktarlarda ya da yanlış hazırlanmış olarak tüketilmesi sağlığa zarar verebilir.
Çeşitli etler içinden gerçek gereksi­nimleri en iyi karşılayacak olanı seç­mek hemen her zaman en uygun davra­nıştır.

• Beslenme uzmanları, gereğinden faz­la et tüketildiği görüşündedirler.
• Teknologlar besin değeri ve tat açı­sından etin yerini tutacak daha ucuz be­sinler araştırmaktadırlar.
Ekologlar Batı ülkelerindeki yoğun besi hayvancılığının doğal dengeye za­rar verdiğini savunmaktadırlar.
• Vejetaryenler, et yemeden de damak tadı alınabileceğini ve sağlıklı yaşana­bileceğini göstermeye çalışırlar.
• Antropologlar ete “aç” olmanın özü­nü tartışmaktadırlar.
• Psikologlar et tüketiminin insan saldırganlığıyla ilişkisini araştırmaktadır­lar.
• Her kültürden aşçılar ise henüz etin doğru pişirilmesi konusunda görüş bir­liğine varamadıklarından yeni (ve çoğu kez olmayacak) yöntemler denemekte­dirler.

Yukarıdaki görüşlerin her birinde doğruluk payı vardır, ama tek başına hiçbiri bütün gerçeği yansıtmamakta­dır. Bunun nedeni beslenmeyle ilgili hemen her konuda olduğu gibi et konu­sunda da her zaman ve her koşulda benimsenebilecek bir tutumun bulunma­masıdır.
Et, tadı ve besin değeri için yenir. Ama bütün etlerin tadı aynı olmadığı gibi türlerine göre değişik hayvan etle­rinin besin değeri arasında da önemli farklar vardır.
Ayrıca hayvanın ırkı, beslenme biçimi ve yaşıyla etin alındığı vücut bölü­mü de etin tadını ve besin değerini etki­ler.

Mineral­lerin insana oligodinamik tesirleri olduğundan vi­tamin preparatlarında tedavi niyetiyle kul­lanılmaktadırlar. Metal atomları elektrolit adı verilen solüsyonlarda elektron vererek po­zitif iyon haline qeçerler. Sodyum, katyonunun klorür anyonuyla birlikte oluşturduğu tuzun yaşamımızda çok önemli bir yeri vardır. Vücudu­muzda, daha çok hücreler arası sıvıda yani ekstra sellüler olarak mevcuttur.