Anladığım kadarıyla sizde boşalma olmuyor. Bu diyabet yani şeker hastalarında görülebilen bir durumdur. Boşalma anında meninin idrar kesesine geri kaçmasından kaynaklanır. Hastalığınızdan kaynaklanan bu durumun vücuda bîr zararı yoktur, meni daha sonra idrar ile birlikte atılır. Eğer çocuk sahibi olmak istiyorsanız bu durumun ilaç ile tedavisi veya idrara karışan sperm hücrelerinin toplanarak aşılama veya tüp bebek için kullanılması gerekecektir.

Erişkin şeker hastalarının yaklaşık yüz­de 75′i ya aşırı kilolu ya da açıkça şiş­mandır: Bu hastalarda tek başına vücut ağırlığının düşürülmesi bile insülin ge­reksiniminin azaltılmasını ve karbon­hidratlara tahammülün artmasını sağla­yabilir.

Bu nedenle, şeker hastasında diyetin oluşturulabilmesi için önce günlük be­sin gereksinimini hesaplamak, başka bir deyişle, günlük kalori gereksinimini be­lirlemek çok önemlidir. Yaşamın sürdü­rülebilmesi, mesleki ve meslek dışı et­kinliklerin gerçekleştirilebilmesi için her hasta için gerekli olan vazgeçilmez toplam kalori miktarının bilinmesi gere­kir. Bunun için daha önce de belirtildiği gibi bazal metabolizma temel alınır.

Ba­zal metabolizma, yaşamsal etkinliklerin (solunum, kan dolaşımı, sindirim, psişik işlevler) sürdürülebilmesi için çalışan ve belirli enerji gereksinimi olan bir me­kanizmadır.

Vücut yüzeyinden yola çı­kılarak hazırlanmış cetvellere bakılarak bazal metabolizma için gereken enerji miktarı belirlenir. Bu değere, kişinin te­mel çalışma etkinliği için gerekli enerji miktarı, bazal metabolizma için gereken değerin yüzdesi olarak eklenir.

Örneğin kişi hareketsiz bir yaşam sürüyorsa ya da fazla hareket gerektirmeyen bir işte çalışıyorsa bazal metabolizma değerine, bunun yüzde 30-35′i eklenir; bir terzi için eklenecek değer yüzde 40-45, orta derecede ağır işlerde çalışanlarda (örne­ğin ev işi) yüzde 55-70′tir. Çok ağır iş­lerde (örneğin tarlada, ormanda çalış­mak) buna yüzde 75-100 eklenmelidir. Hastanın zayıflaması isteniyorsa günlük kalori gereksinimi, kişinin o anki kilosu­na göre değil, ideal kilosuna ya da boyu, yaşı, cinsiyeti ve vücut yapısına en uy­gun olan kiloya göre hesaplanır.

Yaşamsal, çalışma ve çalışma dışı et­kinlikler için gerekli olan günlük kalori miktarı bu biçimde belirlendikten sonra bu değerin günlük besin miktarı olarak ifade edilmesi gereklidir. Bütün besin­ler, içerdiği besleyici bileşene göre (pro­teinler, yağlar ve karbonhidratlar) nice­liksel olarak hesaplanır.

Başka bir deyiş­le, şeker hastalarının diyetinde karbon­hidrat miktarı kişinin metabolizma den­gesine zarar verebilecek ani şeker yük­selmelerini önlemek amacıyla titizlikte kontrol edilmelidir. Bu durum özellikle yaklaşık 50 yıldır şeker hastalığı tedavi­sine girmiş olan insülinden önceki dö­nemde çok önem taşıyordu. Bu dönem­de hastalar karbonhidratlardan (ekmek, patates, makarna, pirinç vb) hemen tü­müyle arındırılmış bir diyetle tedavi edi­lirdi.

İnsülinin tedaviye girmesiyle bu tip bir diyet kısıtlaması önemini yitirmiş­tir; hastanın günlük kalori gereksinimi­nin sınırlı ve kontrollü olarak hesaplan­masıyla karbonhidratlara da yer veril­melidir.

Son yıllarda hayvanlar ve şekerli hastalar üzerindeki kontrollü klinik ça­lışmalar diyetteki farklı maddelerin kan şekeri üzerindeki etkilerini daha açık olarak ortaya koymuştur.

Yıllar boyunca şeker hastalarının diyet programları, karbonhidratların alımı çok sıkı kontrol edilerek, bunlar günlük kalori alımının yüzde 50′sinin altında tutularak hazırlanmıştır. Bu yaklaşım protein ve özellikle lipitlerin miktarının damar sertliğine bağlı olum­suz sonuçları azaltmak ya da önlemek için, önerilen değerin çok üstünde alın­masına yol açmıştır. 1970′lerin sonuna doğru artan sayıdaki araştırmalar, bu tip diyet programlarının yararının tartı­şılmasına yol açmıştır.

Basit şekerlerin, daha hızlı emilerek alındıktan hemen sonra kan şekerinde önemli ölçüde artışa yol açmasma kar­şın, bileşik şekerlerin daha yavaş emil­mesi ve kan şekerinde görece daha az yükselmeye yol açması, yeni bilgilerin de ışığı altında yeniden gözden geçiril­miştir.

Bunun sonucunda kan şekerinin ve insülinin yükselmesine yol açan yanıtın karbonhidratların, glikoz ya da nişasta­nın sıvı halde alındıktan sonra ortaya çıkan yanıtla ayrı olduğu görülmüştür. Dahası, farklı nişastalı maddelerin farklı hızlarda emildiği ve kan şekerinde farklı düzeylerde yükselmeye yol açtığı saptanmıştır.

Daha sonraki çalışmalar da, besinle­rin hazırlanma biçiminin (çiğ ya da piş­miş) yanı sıra içerdikleri Uf miktarının ve emilimi engelleyici çeşitli maddele­rin (lektin, fitik asit, sabunlar) midenin boşalmasını ve besinlerin incebağırsaktan emilimini etkilediğini ortaya koy­muştur. Bu etkinin sonucu olarak besin­ler kan şekeri düzeyini daha karmaşık bir mekanizmayla belirlemektedir.

Da­ha yeni çalışmalar ise, bir besinin tek başına ya da başka besinlerle birlikte alınmasının kan şekeri düzeyine farklı biçimlerde etki ettiğini göstermiştir. Bu nedenle besinlerin kan şekeri üzerinde­ki etkisini tek tek değerlendirmek yeri­ne, bunların karışık olarak alındığındaki etkiyi göz önüne almak daha yararlı­dır. Bu etkinin birlikte alınan besinlerin özgül olmayan etkileşimlerine bağlı ol­duğu düşünülmektedir.

Hızlı emilen basit şekerler ve yavaş emilen bileşik şekerlerin emilim hızları, basit şekerler karışık bir yemeğin so­nunda alındığında eşitlenir. Böylece şe­kerin, yalnızca kan şekeri düştüğü za­man kullanıldığı eski reçetelerdeki de­ğeri kaybolmuştur.

Şeker hastalarının günlük beslen­mesinde sınırlı miktarda alınan basit karbonhidratların yerini artık bileşik şe­kerler almaktadır. Karışık bir öğünden sonra bileşik şekerler alındığında kan şekerinde önemli bir artış görülmemek­tedir.

Şeker hastalığının tedavi edilmemesi metabolik asidoz (ketoz) ve koma gibi ağır komplikasyonlara yol açar. Meta­bolik asidoz vücuttaki yağlarm metabo­lizması sonucu ortaya çıkan ve keton ci­simleri adı verilen aseto asetik asit, betahidroksi bütirik asit ve asetonun birik­mesiyle gelişir.-Bu birikim glikoz meta­bolizmasının zayıflamasına ve keton ci­simlerinin yıkılarak su ve karbon dioksit oluşması için vazgeçilmez olan bileşi­ğin yapılamamasına bağlıdır. Özellikle yaşlı hastalarda ve şeker hastalığı hafif olanlarda dikkatle uygulanan bir diyet ve yeterli fiziksel etkinlikle, herhangi bir ilaç tedavisine gerek kalmadan meta­bolizma normal hale getirilebilir. Bu amaçla son derece iyi hazırlanmış kitap­çıkların yardımıyla şeker hastaları bes­lenme biçimlerini kolaylıkla kendileri düzenleyebilmekte ve sunulan geniş se­çenekler sayesinde ağız tadından vazgeçmelerine de gerek kalmamaktadır.

Son derece yaygın olan bu hastalıkta tedavinin başlıca ilkesi kan şekerini normal sınırlara indirmektir. Hastalığın başlıca nedeni vücuttaki insülinin yeter­siz olması ya da etkinliğini engelleyen bir mekanizmanın bulunmasıdır. Vücuttaki enerji kaynaklarının kul­lanılmasını sağlayan pek çok mekaniz­ma vardır; bunların en önemlisinde pankreasın beta hücrelerinden salgıla­nan insülin adlı hormon rol oynar.

İNSÜLİN NASIL ETKİ EDER?

İnsülin trigliserit, glikojen ve proteinler­den oluşan enerji depolarının kullanıl­masını sağlar. Öncelikle, kandaki şeker yoğunluğunun, özellikle besinlerle kar­bonhidrat alımından sonra, görece sabit değerler arasında kalmasını sağlar. Bu­nu iki farklı mekanizma ile gerçekleşti­rir: Glikozun yağ ve kas dokusu hücreleri tarafından tutulmasını sağlarken, karaciğer hücrelerindeki glikoz yapımı­nı azaltır. Glikozun hücre zarından ge­çişini kolaylaştırır; ayrıca glikoz yapı­mının başlangıcında etkili olan enzim süreçleriyle karşılıklı etkileşerek gliko­zun kullanımını azaltan ya da kas ve yağ dokusunda glikojen halinde polimerleşmesini kolaylaştıran enzimlerin itkilerini artırır.

İnsülin aynı zamanda yağ hücrelerinde trigliserit yapımını kolaylaştırır, hücre içindeki glikozun kullanımının artması, gliserolün kullanımını da artırır ve artmış olan trigliserit yapımı sonu­cunda bir molekül gliserol, üç molekül yağ asitiyle bağlanır. Ayrıca insülin yağ yapımını ve yağ asitlerinin serbestleşmesini lipitlerin yıkılmasını sağlayan enzimleri engelleyerek artırır; bunlara ek olarak, kandaki yağ asitlerinin kullanımını azaltarak, karaciğerde keton, ci­simlerinin yapımını da azaltır.

Protein metabolizmasmda ise yal­nızca proteinlerin yapımım artırmakla kalmaz, aynı zamanda parçalanmalarım da geciktirir. Başka bir deyişle, İnsüli­nin etkisi öncelikle vücuttaki enerji de­polarının artırılmasına yöneliktir. Bunu sağlayan mekanizmalar her zaman bütünleşmemiş olabilirse de, hepsinin genel ilkesi beslenmenin kesintiye uğradı­ğı zamanlarda bile vücuda sürekli bir enerji sağlamaktır.
insülinin başlıca rolü, metabolizma­daki glikozu denetlemek olduğuna gö­re, insülin yetersizliğinde kanda glikoz miktarı artar (hiperglisemi) çoğu kez idrarla glikoz çıkar (glikozüri).

Hastalığın belirtisi kanda glikozun artması , idrarda glikozun bulunması, çok idrara çıkmak , çok fazla su içmek ve çok yemek biçiminde özetlenebilir. Cok kimsede hastalık gizli bir şekilde yani latent diabet şeklinde bulunur. İdrar ve kanlarında şeker seviyesi normal olan bu kimselerde hastalık ancak şeker yükleme testi ile ortaya çıkarılabilir. Şeker hastalığına yatkın olan kimselere prediabetik denir. Şeker hastalarına yar­dım etmek ve hastalığı erken teşhis etmek için kurulmuş Türk Diabetıkler Cemiyetinin dispanserleri bu gibi prediabetiklerin ortaya çıkmasını sağlamaktadır.

Yaraların geç kapanması, sık sık tekrar­layan çıbanlar, üreme organlarında kaşın­tı, geceleri gelen bacak krampları, el ve ayaklarda karıncalanma, uyuşma, şeker hastalığının erken belirtilerindendir. Diya­bet bu devirde bir damar hastalığı şeklin­de belirtiler verir. Tedavi çok kere diyetle birlikte antidiyabetik denilen ve ağızdan alınan ilaçlarla yapılır. Jüvenil diyabetten yani asıl sebe­bin insülin eksikliğine bağlı olduğu daha ağır vakalarda insülin enjeksiyonu gerekir.

Pankreas bezinin çıkarılmış olduğu köpek­lerde şeker hastalığının meydana geldiği evvelce biliniyordu. Ancak insülinin Langerhans adacıklarının fi hücrelerinden sal­gılandığı 1922 yıllarında Banting ve Best adındaki araştırıcılar tarafından bulunmuş­tur. İnsülin karaciğerdeki şeker metaboliz­masını düzenlemekte ve kandaki glikozun belirli bir düzeyde kalmasını (% 100 mg.) sağlamaktadır.

İnsülin salgılanmadığında kanda şeker seviyesi artmakta yani hiperglisemi meydana gelmektedir. Kanda şekerin ve keton cisimlerinin artması, diabet komasına neden olmaktadır. Hiperglisemiye bağlı diabet komasında kan basıncı düşer, nabız süratli fakat za­yıf olarak atar, solunum derinleşir, bulantı, kusma, karında ağrı ve uyuklama görülür. Ağızda aseton kokusu vardır, deri kurudur. Langerhans adacıklarının a hücrelerinden İse glukagon adı verilen bir polipeptid salgılanmaktadır. Glukagonun fizyolojik gö­revi ise aminoasitlerden glikojen yapımını, artırmak yani kan şekerini yükseltmektir. Kan şekerinin düşmesi ise hipoglisemi ko­ması denen durumu meydana getirir.

Yük­sek doz insülin almak, bir öğün yemek ye­memek veya aşırı eksersiz yapmaktan son ra kan şekeri düşebilir. Hastada huzursuz­luk, çarpıntı, soğuk terleme, bayılma ve açlık duygusu vardır. Tedavide insülinden başka ağızdan kulla­nılan oral hipoglisemik ajan denilen ilaçlar (Diabines. Minidiab, Glucophage, Diamicron vb.) verilmektedir.

Şeker Hastalığı için çok daha ayrıntılı bilgi için lütfen aşağıdaki videoyu sonuna kadar izleyin: